| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. I PK 91/04

Wyrok SN z dnia 24 listopada 2004 r. sygn. I PK 91/04

1. Pracodawca, któremu wiadomo, że działająca u niego zakładowa organizacja związkowa nie reprezentuje pracownika z tytułu jego przynależności do związku zawodowego bądź z tytułu podjęcia się obrony jego praw, nie narusza art. 53 § 4 k.p. w związku z art. 52 § 3 k.p. oraz art. 30 ust. 21 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

Jako najdalej idący należy uznać zarzut nieważności postępowania, do której -zdaniem powoda - doszło wskutek pominięcia przez Sąd Okręgowy faktu, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd Rejonowy w Białymstoku „brali udział ci sami ławnicy, w tym ławnik, który brał udział w wydaniu uchylonego wyroku”, tj. pierwszego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 września 1999 r. Zarzut ten jest nietrafny. Przepis art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowi, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy. Z art. 386 § 5 k.p.c. wynika z kolei, że w wypadku uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji przez sąd drugiej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, sąd rozpoznaje ją w innym składzie. Zarzut powoda dotyczy więc pierwszej hipotezy zawartej w art. 379 pkt 4 k.p.c. Jego trafność można byłoby jednak przyjąć wtedy, gdyby w wydaniu wyroku po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Sąd Rejonowy brały udział te same osoby, to znaczy ten sam sędzia jako przewodniczący składu orzekającego i ci sami ławnicy jako członkowie składu. Te osoby tworzą bowiem skład sądu pierwszej instancji obowiązujący zgodnie z art. 47 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych. Tymczasem w wydaniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 23 września 1999 r. brali udział: sędzia Marzanna R. i ławnicy Alicja J. i Włodzimierz S., natomiast w wyroku z dnia 9 czerwca 2003 r.: sędzia Marta K. i ławnicy: Wanda K. i Maria A. Okoliczność, że ławnik Włodzimierz M. brał udział w dwóch rozprawach w postępowaniu przed Sądem Rejonowym, który wydał pierwszy wyrok, i raz w ponownym postępowaniu toczącym się po uchyleniu pierwszego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, nie ma znaczenia z punktu widzenia nieważności postępowania, gdyż wadliwości wymienione w art. 379 pkt 4-6 k.p.c. nie muszą istnieć w ciągu całego ponownego postępowania przed sądem pierwszej instancji. Decydujące jest natomiast to, czy występowały przy orzekaniu i w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie orzeczenia. Tego zaś nie było w rozpoznawanej sprawie.

O nieuwzględnieniu zarzutu nieważności postępowania zadecydowały również przepisy rządzące kasacją. Stosownie do art. 392 k.p.c. kasacja przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie, według zaś art. 3931 k.p.c. podstawę kasacji może stanowić naruszenie przez ten sąd przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie więc przez Sąd Najwyższy nieważności postępowania - na zarzut lub z urzędu - dotyczy w zasadzie nieważności postępowania przed sądem drugiej instancji, gdyż uchybienia tego sądu mogą być przedmiotem podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 3931 pkt 2 k.p.c. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998 nr 5, poz. 81, z glosą A. Szpunara OSP 1998 nr 5, poz. 93). Nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji mogłaby być podniesiona tylko pośrednio, przez powołanie się w kasacji na naruszenie przez sąd drugiej instancji art. 386 § 2 k.p.c. wskutek nieuchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i niezniesienia postępowania w zakresie dotkniętym nieważnością i nieprzekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, jeżeli powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powód powołał się wprawdzie w kasacji na naruszenie art. 386 § 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 4 k.p.c., lecz jego zarzut okazał się bezzasadny.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Aleksandra Tabędzka

Adwokat

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »