| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. I PK 214/04

Wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. I PK 214/04

Umowa (pakiet gwarancji pracowniczych) zawarta między związkami zawodowymi a przyszłym pracodawcą przejmującym zakład pracy na podstawie art. 231 k.p. jest porozumieniem zbiorowym opartym na ustawie (art. 9 § 1 k.p.).

Strona pozwana wniosła kasację od tego wyroku. Zaskarżając w całości wyrok Sądu Okręgowego podnosiła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 9 k.p. na skutek przyjęcia przez Sąd drugiej instancji, że porozumienie z dnia 28 czerwca 2000 r. - zawarte pomiędzy niektórymi zakładowymi organizacjami związkowymi działającymi w Zakładach Tworzyw Sztucznych „P.” SA reprezentowanymi przez MKZ NSZZ „Solidarność” w ZTS „P.” SA oraz NSZZ Pracowników Spółek i Zakładów „P.” niereprezentującymi interesów wszystkich pracowników „P.” a zarządem „A.” Sp. z o.o. w Ł. - stanowi źródło prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p. oraz że stanowi podstawę indywidualnych roszczeń wszystkich pracowników, podczas gdy porozumienia tego, jako niemającego oparcia w ustawie, nie można zaliczyć do źródeł prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p. i nie można z niego wywodzić indywidualnych roszczeń pracowniczych; dla swej skuteczności porozumienie to wymagałoby bowiem przeniesienia jego postanowień do układu zbiorowego pracy lub co najmniej do regulaminu wynagradzania. Strona pozwana zarzucała nadto błędną wykładnię art. 9 k.p. w związku z art. 59 ust. 2 Konstytucji RP, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.) oraz Konwencją MOP nr 98, przez przyjęcie przez Sąd drugiej instancji, że porozumienie z czerwca 2000 r. znajduje swoje oparcie ustawowe w art. 59 ust. 2 Konstytucji RP oraz w art. 21 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, podczas gdy przepis art. 59 ust. 2 Konstytucji oraz art. 21 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych stanowią wyłącznie deklarację wolności związkowej, prawa prowadzenia rokowań zbiorowych oraz zawierania układów zbiorowych pracy, a także innych porozumień przewidzianych przepisami prawa pracy, co jednakże nie przesądza o ich normatywnym charakterze. Zdaniem wnoszącej kasację, powołane przepisy nie spełniają podstawowego wymogu pozwalającego na zakwalifikowanie porozumień zbiorowych do źródeł prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p., tj. nie stanowią dla nich oparcia ustawowego. Podstawą ustawową dla zawierania porozumień zbiorowych w powyższym znaczeniu są między innymi art. 24127 k.p., pozwalający na zawarcie porozumienia o zawieszeniu układu zbiorowego, przepis art. 91 k.p., art. 231a k.p. ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U. Nr 90, poz. 844 ze zm.) oraz ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o rozwiązywaniu sporów zbiorowych (Dz.U. Nr 55, poz. 236). Strona pozwana zarzucała też niezastosowanie art. 30 ust. 4 ustawy o związkach zawodowych przez przyjęcie przez Sąd drugiej instancji, że porozumienie z czerwca 2000 r. ma przymiot zbiorowego źródła prawa pracy, podczas gdy porozumienie to nie tylko nie stanowi źródła prawa pracy w rozumieniu art. 9 k.p., ale zostało zawarte, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez niektóre tylko związki zawodowe, działające w Zakładach Tworzyw Sztucznych „P.” SA, co pozbawia je przymiotu porozumienia zbiorowego. Tymczasem stosownie do ogólnej reguły wyrażonej w art. 30 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych w sprawach dotyczących zbiorowych praw i interesów pracowników organizacje związkowe mogą tworzyć wspólną reprezentację związkową, nadto w sprawach wymagających zawarcia porozumienia lub uzgodnienia stanowiska z organizacjami związkowymi, organizacje te przedstawiają wspólnie uzgodnione stanowisko, przy czym sposób ustalenia i przedstawienia tego stanowiska przez każdorazowo wyłonioną do tych spraw wspólną reprezentację związkową określa porozumienie zawarte przez organizacje związkowe, nieuczynienie zadość temu trybowi pozbawia podpisany akt w ogóle waloru zbiorowości jako conditio sine qua non kreowania pozaustawowych źródeł prawa pracy. Strona pozwana zarzucała ponadto niezastosowanie art. 84 § 1 k.c. mimo skutecznego uchylenia się przez nią od skutków prawnych swoich oświadczeń woli złożonych pod wpływem błędu.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Katarzyna Pasierbek

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »