| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. I PK 214/04

Wyrok SN z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. I PK 214/04

Umowa (pakiet gwarancji pracowniczych) zawarta między związkami zawodowymi a przyszłym pracodawcą przejmującym zakład pracy na podstawie art. 231 k.p. jest porozumieniem zbiorowym opartym na ustawie (art. 9 § 1 k.p.).

W pismach z dnia 29 i 30 czerwca 2000 r. pracodawca powodów ZTS „P.” SA w P. poinformował ich, że z dniem 1 lipca 2000 r. zostaną oni przejęci przez Spółkę „A.” i z tą datą strona pozwana stanie się ich pracodawcą. Przed podpisaniem umowy o świadczenie usług ochrony osób i mienia zarząd pozwanej nie zażądał okazania dokumentów określających sytuację ekonomiczną ZTS „P.” SA chociaż wiedział, że jest ona zła. Spółka utraciła płynność finansową, wynagrodzenia wypłacane były z opóźnieniem, zaczęła zwalniać pracowników z przyczyn ekonomicznych. Postanowieniem z dnia 5 września 2000 r. Sąd Rejonowy w Radomiu ogłosił upadłość ZTS „P.” SA w P.

Z dniem 30 kwietnia 2001 r. pozwana Spółka rozwiązała z powodami umowy o pracę za wypowiedzeniem z powodu likwidacji stanowiska pracy. Ponadto w pismach z dnia 27 lipca 2001 r. zarząd „A.” Spółki z o.o. poinformował reprezentanta upadłego i syndyka ZTS „P.” SA oraz MKZ NSZZ Solidarność w ZTS „P.” SA i NSZZ Pracowników Spółek i Zakładów „P.”, iż uchyla się od skutków prawnych swojego oświadczenia woli złożonego w dniu 11 kwietnia 2000 r. oraz 28 czerwca 2000 r. z uwagi na działanie pod wpływem błędu co do sytuacji ekonomicznej ZTS „P.” SA.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał, iż porozumienie z 28 czerwca 2000 r. zostało zawarte zgodnie z zasadami reprezentacji pozwanej Spółki; Prezes, który złożył oświadczenia, był uprawniony do samodzielnej jej reprezentacji. Określając charakter porozumienia z dnia 28 czerwca 2000 r. Sąd ten wskazał, że porozumienie zbiorowe niemające oparcia w ustawie nie jest źródłem prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p. , nie stwarza podstawy dla indywidualnych roszczeń pracowniczych, a dla swej skuteczności jako aktu normatywnego wymaga przeniesienia do układu zbiorowego pracy lub co najmniej do regulaminu wynagradzania. Wymóg oparcia na ustawie porozumień zbiorowych jest formalnym upoważnieniem do stanowienia norm prawnych udzielonym przez ustawodawcę partnerom socjalnym. Z wolności rokowań i zawierania porozumień. określonych w art. 59 ust. 2 Konstytucji, w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych i w art. 17 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o organizacjach pracodawców, nie wynika normatywny charakter porozumień. Wobec tego z porozumienia nie wynikają dla powodów roszczenia o odprawy. Zdaniem Sądu Rejonowego porozumienia tego nie można potraktować także jako nienazwanej umowy prawa pracy, stanowiącej źródło indywidualnych roszczeń powodów z uwagi na zaliczenie jej do umów na rzecz osoby trzeciej (art. 393 k.c. w związku z art. 300 k.p.). Pomiędzy związkami zawodowymi, które zawarły porozumienie, a pozwaną Spółką nie powstał żaden zobowiązaniowy stosunek prawny, który stanowiłby podstawę do dokonania zastrzeżenia, iż świadczenie ma być spełnione na rzecz osoby trzeciej, a zawarta umowa stanowi zastrzeżenie dodane do innego stosunku zobowiązaniowego.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

BillBird SA

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »