| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 7 września 2005 r. sygn. II PK 292/04

Wyrok SN z dnia 7 września 2005 r. sygn. II PK 292/04

Skierowanie pielęgniarki do wykonywania pracy na innym niż dotychczas oddziale szpitala nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy (art. 42 § 1 k.p.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie zasługuje na uwzględnienie. Została ona oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego, co oznacza zarzut nieprawidłowej oceny prawnej ustalonego w zaskarżonym wyroku stanu faktycznego, czy to w wyniku błędnej wykładni, czy też na skutek niewłaściwego zastosowania przepisów prawa. Tymczasem uzasadnienie kasacji, które tu zostało zacytowane w całości, właściwie nie zawiera wywodu prawnego. Jest w nim głównie opis sytuacji powódki i jej odczuć związanych z tą sytuacją.

Podnosząc zarzut naruszenia art. 183a k.p. skarżąca miała zapewne na myśli przepis w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 213, poz. 2081) obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. Sformułowana jest w nim zasada równego traktowania pracowników, między innymi w zakresie warunków pracy, bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową pochodzenie etniczne, orientacje seksualną oraz zawarty jest zakaz dyskryminacji. Przepisu tego nie można odnosić do zdarzenia, które wystąpiło przed jego wejściem w życie. W 2003 r, kiedy powódkę przeniesiono na inny oddział, przepis art. 183a k.p. dotyczył tylko równego traktowania kobiet i mężczyzn i zakazywał dyskryminowania pracownika ze względu na płeć. Nie znaczy to oczywiście, że przed wprowadzeniem zmiany dyskryminacja z innych przyczyn niż płeć była dopuszczalna. Zasadę równego traktowania i zakaz dyskryminacji (na przykład ze względu na przekonania polityczne czy działalność związkową) można było wywieść z art. 113 k.p. Tego przepisu wnoszący kasację nie przytacza. Niezależnie od wadliwej podstawy prawnej zarzut dyskryminacji jest bezzasadny, gdyż opiera się na faktach, które nie były przedmiotem ustaleń obu Sądów, takich jak „rzekomo istniejący konflikt”, czy zainicjowanie sporu zbiorowego. Sądy obu instancji ustaliły, że jakiekolwiek szykanowanie powódki nie miało miejsca. Ustalenie to nie może być skutecznie zakwestionowane w kasacji, jeżeli nie jest ona oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania. Zarzut sformułowany jako naruszenie prawa materialnego, a oparty na faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w ustaleniach Sądu, nie może być usprawiedliwioną podstawą kasacji.

Naruszenie art. 42 § 2 k.p. polega zdaniem skarżącej na tym, że oświadczenie pracodawcy o przesunięciu powódki z jednego oddziału Szpitala na inny zostało błędnie potraktowane jako polecenie służbowe. Przepis ten stanowi, że wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki. Z uzasadnienia zarzutu można wnioskować, że powódka uważała je za propozycję nowych warunków pracy. Zarzut, że propozycję taką należy uważać za wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy w rozumieniu art. 42 § 1 k. p., nie został w kasacji wyartykułowany. Ten ostatni przepis regulujący zasady wypowiadania warunków pracy i płacy nie został wskazany jako podstawa kasacji. Niezależnie od tego analiza treści tego oświadczenia w zestawieniu z warunkami pracy określonymi w umowie o pracę prowadzi do wniosku, że nie było ono wypowiedzeniem dotychczasowych warunków pracy. Oświadczenie ma brzmienie następujące: „w związku z potrzebami Szpitala ustala się, iż z dniem 1sierpnia 2003 r. przesuwa się panią do pracy na oddziale”. Stanowi ono wyraźne polecenie służbowe, które nie zmienia dotychczasowych warunków pracy. Umowa o pracę określała jako rodzaj pracy stanowisko pielęgniarki, a jako miejsce pracy Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Ś. Po otrzymaniu polecenia pracy na innym oddziale powódka nadal miała sprawować funkcję pielęgniarki w tym samym Szpitalu, chociaż z nieco innym zakresem czynności. Zawarte w kasacji stwierdzenie, że „zgodnym celem i zamiarem stron było, aby powódka świadczyła pracę na Izbie Przyjęć” nie może być poddane ocenie ani w kategoriach ustaleń faktycznych, gdyż oparcie kasacji jedynie na podstawie naruszenia prawa materialnego wyklucza kwestionowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd, ani w kategoriach prawnych, gdyż nie wskazano w kasacji przepisu prawa materialnego, który pozwalałby na takie zakwalifikowanie ustalonego stanu faktycznego.

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Dorota Jaszczak

Prawnik

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »