| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | WIDEOAKADEMIA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 24 lipca 2006 r., sygn. I PK 253/05

Wyrok SN z dnia 24 lipca 2006 r., sygn. I PK 253/05

Zmniejszenie wynagrodzenia ustalonego w umowie o pracę wymaga wy­powiedzenia warunków umowy (art. 42 k.p.) także wtedy, gdy zostało ustalone przez właściwy organ pracodawcy na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami praw­nymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.).  

Stanowisko wyroku, że dla pozbawienia pozwanego prawa do premii, prawa wynikającego z umowy o pracę, konieczne było wypowiedzenie zmieniające, wynika z zasad prawa pracy (por. art. 42 k.p.). Regule tej podlegała również ustalona w sprawie sytuacja wiążąca się z art. 6 ust. 1 powołanej ustawy z 3 marca 2000 r. Ani z mocy samego tego przepisu, ani nawet z wykonania przez właściwy organ przewi­dzianej w tym przepisie kompetencji do ustalenia wynagrodzenia, nie wynikały „au­tomatycznie”, to znaczy bez wypowiedzenia warunków umowy o pracę, skutki w za­kresie warunków płacy. Dla ogólnego scharakteryzowania omawianej tu sytuacji prawnej trzeba wskazać na zasady prawa pracy określone w art. 18 § 1 i § 2 k.p., stosownie do których bezpośrednia (to jest bez potrzeby wypowiedzenia warunków umowy o pracę) nieważność warunków wynikających z umów dotyczy tylko sytuacji - która w rozpatrywanej sprawie nie zachodziła - gdy postanowienia umowy są mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy. Ustawa z 3 marca 2000 r. wprowadzając ograniczenia w zakresie wynagradzania osób kierujących niektórymi pod­miotami prawnymi przewidziała w art. 26 skutek nieważności postanowień umów o pracę ustalających wynagrodzenie miesięczne, nagrodę roczną, odprawę albo świadczenia dodatkowe w wysokości wyższej niż maksymalna dopuszczona ustawą. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że wynagrodzenie, które pozwany pobierał od pracodawcy, także z naliczeniem spornej premii, było niższe niż dopuszczony w ustawie maksymalny próg. Stąd też nie wchodziła w rachubę ustawowa - z mocy prawa - modyfikacja wynagrodzenia pozwanego i niezbędne było wypowiedzenie zmieniające, co nie nastąpiło.

Ze względu na powołane zasady prawa pracy nie ma także racji skarżący, że nieważność umówionego przez pracodawcę z pracownikiem wynagrodzenia za pracę stanowić powinna konsekwencję zastosowania art. 17 § 1 k.s.h. Powołany przepis określa skutek nieważności czynności prawnej w sytuacji jej podjęcia bez wymaganej ustawą uchwały zgromadzenia wspólników albo walnego zgromadzenia bądź rady nadzorczej. W rozpatrywanej sprawie wynikające z art. 6 ust. 1 ustawy uprawnienie do ustalenia wynagrodzenia nie jest adresowane do zgromadzenia wspólników, jak to ma miejsce w sytuacjach uregulowanych w art. 6 ust. 2 ustawy, lecz do „organu założycielskiego lub organu właściwego do reprezentowania Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego”. Ponadto - na co słusznie zwrócono uwagę w ocenie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia - w art. 6 ust. 1 ustawy z 3 marca 2000 r. nie chodzi o reprezentację pracodawcy do czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w rozumieniu art. 31 § 1 k.p., ale o kompetencję określonego organu do ustalenia wynagrodzenia miesięcznego określonych osób.

W konsekwencji uznania, że skarga kasacyjna nie przedstawiła zasadnych za­rzutów przeciwko ustaleniu zaskarżonego wyroku, iż pobieranie przez pozwanego premii miało swą podstawę w umowie zawartej z właściwym do tego organem praco­dawcy i że nie zachodziła nieważność tej umowy z mocy prawa - bezprzedmiotowe stają się dalsze zarzuty pierwszej podstawy skargi kasacyjnej dotyczące art. 405 k.c. i art. 5 ust. 1 ustawy z 3 marca 2000 r.

Jeżeli chodzi o drugą (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) podstawę skargi kasacyjnej, to jej zarzuty są bezzasadne przede wszystkim dlatego, że z powołaniem się na wska­zane przepisy procesowe (art. 382 i art. 233 § 1 k.p.c.) skarżący starał się polemizować z oceną prawną wyroku.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł w myśl art. 39814 k.p.c.

 

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Gazeta Samorządu i Administracji598.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

SKŁADKI ZUS

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Jarosław Olszewski

Elektrofarm

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »