| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Jak ustalać dopuszczalny limit dla umów na czas określony

Jak ustalać dopuszczalny limit dla umów na czas określony

Zatrudniamy pracownika na czas określony. Najpierw był zatrudniony od 1 stycznia do 31 lipca 2009 r. na umowę na czas określony. Następnie podpisaliśmy z nim drugą umowę na czas określony od 1 sierpnia 2009 r. do 31 stycznia 2012 r. Czy od 1 lutego 2012 r. możemy podpisać z pracownikiem jeszcze jedną umowę na czas określony?

Nie, od 1 lutego 2012 r. mogą Państwo zawrzeć z tym pracownikiem tylko umowę o pracę na czas nieokreślony. Wynika to z faktu, że druga umowa na czas określony została zawarta przed dniem wejścia w życie ustawy antykryzysowej i rozwiąże się po dniu jej stosowania. Zatem do obu umów o pracę na czas określony zawartych z tym pracownikiem ustawa antykryzysowa w ogóle nie ma zastosowania.

Ustawa antykryzysowa wprowadziła nowy, odmienny od kodeksowego sposób limitowania zatrudniania pracowników na podstawie umów o pracę na czas określony u pracodawców będących przedsiębiorcami. W miejsce ograniczenia liczby takich kolejno po sobie zawieranych umów (maksymalnie 2 umowy na czas określony z tym samym pracownikiem) wprowadzono maksymalny dopuszczalny okres zatrudnienia na ich podstawie (24 miesiące).

Przepisy przejściowe zawarte w ustawie antykryzysowej przesądziły przy tym, że:

  • do umów o pracę trwających w dniu wejścia w życie tej ustawy (22 sierpnia 2009 r.) nie stosuje się art. 251 Kodeksu pracy (czyli regulacji limitujących zawieranie umów na czas określony do dwóch następujących po sobie), ale przepisy ustawy antykryzysowej (art. 35 ust. 1 i 2 ustawy antykryzysowej),
  • do umów na czas określony trwających 1 stycznia 2012 r. stosuje się art. 251 Kodeksu pracy (art. 34 ust. 2 ustawy antykryzysowej),
  • jeżeli termin rozwiązania umowy zawartej przed dniem wejścia w życie tej ustawy przypada po 31 grudnia 2011 r., umowa rozwiązuje się z upływem czasu, na który została zawarta (art. 35 ust. 3 ustawy antykryzysowej).

Należy przyjąć, że zasada polegająca na tym, że do danej umowy na czas określony trwającej 1 stycznia 2012 r. stosujemy przepisy Kodeksu pracy, dotyczy tylko umów o pracę na czas określony zawartych pod rządami ustawy antykryzysowej.

PRZYKŁAD

Pracodawca będący przedsiębiorcą w okresie od 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r. zatrudnił pracownika na cztery kolejne umowy o pracę na czas określony. Piąta tego rodzaju umowa została zawarta na okres od 1 września 2011 r. do 29 lutego 2012 r. Ta ostatnia umowa 1 stycznia 2012 r. stała się pierwszą umową na czas określony w rozumieniu art. 251 Kodeksu pracy. Zatem od 1 marca 2012 r. pracodawca będzie mógł zatrudnić tego pracownika na kolejną (drugą) umowę o pracę na czas określony. Później będzie musiał już zawrzeć z nim umowę na czas nieokreślony.

Nie ma natomiast powodów do stosowania ustawy antykryzysowej do umów o pracę na czas określony, które zostały zawarte przed dniem wejścia w życie tej ustawy i których termin rozwiązania przypada po 31 grudnia 2011 r. A skoro ustawa antykryzysowa nie wyłącza ani nie modyfikuje w tym przypadku art. 251 Kodeksu pracy, to oznacza, że ten przepis nadal stosuje się do tych umów. Nie można uznać, że sam fakt istnienia ustawy antykryzysowej jest wystarczający do uchylenia art. 251 Kodeksu pracy w przypadkach, w których ustawa antykryzysowa w tym zakresie nie ma w ogóle zastosowania.

Takim przypadkiem jest przedstawiona przez Państwa sytuacja. Ustawa antykryzysowa nie ma zastosowania do żadnej z dwóch umów o pracę na czas określony zawartych przez Państwa z pracownikiem. Oznacza to, że nadal stosuje się w tym przypadku art. 251 Kodeksu pracy. Umowa zawarta na okres od 1 stycznia do 31 lipca 2009 r. jest pierwszą umową o pracę na czas określony (zakończyła się przed wejściem ustawy antykryzysowej, a więc w jej przypadku stosujemy wyłącznie Kodeks pracy). Natomiast umowa zawarta na okres od 1 sierpnia 2009 r. do 31 stycznia 2012 r. jest drugą umową na czas określony w rozumieniu art. 251 Kodeksu pracy. Zatem umowa zawarta od 1 lutego 2012 r. musi już być umową o pracę na czas nieokreślony.

Podstawa prawna:

  • art. 34 ust. 2, art. 35 ustawy z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 125, poz. 1035 ze zm.),
  • art. 251 Kodeksu pracy.
reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

KPRF Law Office

Nowy wymiar obsługi prawnej

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »