| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Zatrudnianie i zwalnianie > Wyrok SN z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. I PK 120/04

Wyrok SN z dnia 15 grudnia 2004 r. sygn. I PK 120/04

Ukaranie pracownika zajmującego stanowisko kierownicze za przestępstwo wywołujące szkodę w mieniu pracodawcy wyklucza orzeczenie przywrócenia do pracy, bez względu na wady niezwłocznego rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca) Sędziowie SN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Andrzej

W uzasadnieniu kasacji skarżący wskazał, że po rozwiązaniu z nim umowy o pracę nadal zajmował stanowisko prezesa zarządu pozwanej, z którego został odwołany dopiero „w miesiąc później" i już po wytoczeniu powództwa w przedmiotowej sprawie „na posiedzeniu Rady Nadzorczej w dniu 15.06.1998 r.", co całkowicie pominęły Sądy obu instancji. Ponadto w posiedzeniu rady nadzorczej brała udział osoba niebędąca jej członkiem, „ więc taka uchwała w ogóle nie istnieje w obrocie prawnym i nie może stanowić podstawy rozwiązania stosunku pracy". Równocześnie art. 45 § 3 k.p. sprzeciwiał się zasądzeniu odszkodowania na rzecz pracownika szczególnie chronionego przed rozwiązaniem stosunku pracy, zamiast wybranego przezeń roszczenia o przywrócenie do pracy na poprzednio zajmowane stanowisko pracy. Skarżący utrzymywał, że rozwiązanie z nim stosunku pracy pozostawało w związku z wykonywaniem przezeń mandatu radnego, bowiem zawiadomił o nadużyciach w działaniu „poprzednich organów pozwanej spółdzielni".

W odpowiedzi na kasację pozwana wniosła o odrzucenie, ewentualnie o oddalenie wniesionej skargi i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wprawdzie niektóre zarzuty proceduralne kasacji okazały się uzasadnione, zwłaszcza w odniesieniu do braku wszechstronnego rozeznania sprawy, jak i niepełnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części oddalającej apelację powoda, tyle że podzielenie tych zarzutów i tak nie stwarzałoby pozytywnej prognozy podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia sprawy na korzyść powoda (przywrócenia go do pracy). Dla porządku zatem Sąd Najwyższy uznał, że Sąd Apelacyjny w ogóle nie ustosunkował się do merytorycznych i ogólnikowo wskazanych przez pozwaną przyczyn rozwiązania z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.). W odniesieniu do tego szczególnego trybu niezwłocznego („dyscyplinarnego") rozwiązania stosunku pracy obowiązują wyraźne reguły dotyczące obowiązku wskazania przez pracodawcę konkretnej przyczyny uzasadniającej natychmiastowe rozwiązanie stosunku pracy (art. 30 § 4 k.p.), która wyznacza obszar jej weryfikacji w postępowaniu sądowym. Tymczasem z ustaleń faktycznych ujawnionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wynikało, że pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. „w związku z małą operatywnością oraz niegospodarnością na zajmowanym stanowisku". Bez wątpienia tak ogólnikowo i mało precyzyjnie wskazana przyczyna nie mogłaby być z wysokim prawdopodobieństwem uznana za uzasadniającą natychmiastowe rozwiązanie stosunku pracy. Ponadto Sąd Apelacyjny skoncentrował się w zasadzie wyłącznie na potwierdzeniu niezgodności z prawem dokonanego niezwłocznego rozwiązania z powodem umowy o pracę w związku z naruszeniem art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przez pozwanego pracodawcę, który dopiero w dniu rozwiązania stosunku pracy zwrócił się do Rady Miejskiej w Z. o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powodem będącym radnym, ale nie uzyskał jednoznacznego stanowiska od tego samorządowego organu. W takich okolicznościach sprawy - natychmiastowe rozwiązanie z powodem umowy o pracę było dotknięte wadą merytoryczną polegającą na ogólnikowym i mało precyzyjnym wskazaniu przyczyny uzasadniającej zastosowanie „dyscyplinarnego" trybu ustania stosunku pracy, a ponadto także istotnym uchybieniem formalnym, związanym z naruszeniem art. 25 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym, który bezwzględnie uzależnia legalne rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym od uzyskania uprzedniej zgody właściwego organu samorządowego (rady gminy). Ujawnienie tego rodzaju wad prowadzi do uznania, że rozwiązano umowę o pracę z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, co uzasadnia uwzględnienie roszczenia o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie (art. 56 § 1 k.p.). Dodatkowo, w stosunku do szczególnie chronionego pracownika - takiego jak powód, pełniący mandat radnego, którego stosunek pracy podlegał wzmożonej ochronie przed rozwiązaniem (art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym), stwierdzenie naruszenia przepisów o natychmiastowym rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie - z reguły powinno prowadzić do orzeczenia przywrócenia do pracy, a tylko wyjątkowo - gdy przywrócenie do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 411 k.p. (w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy) - sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45 § 3 k.p. w związku z art. 56 § 2 k.p.).

reklama

Polecamy artykuły

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
PIT 2018. Komentarz (książka)299.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

REWOLUCJA W EMERYTURACH

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Marcin Wicherkiewicz

Radca prawny

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od kadry.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK