| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Urlopy > „Odkupienie” zaległego urlopu wypoczynkowego

„Odkupienie” zaległego urlopu wypoczynkowego

Jedną z zasad unijnego prawa socjalnego jest prawo pracownika do corocznego nieprzerwanego płatnego urlopu.

Według prawa niderlandzkiego, na tle którego skierowano pytanie do Trybunału, pracodawca miał obowiązek umożliwić pracownikowi w każdym roku skorzystanie z minimalnego urlopu. Regulacje te stanowiły również, że w czasie trwania umowy o pracę pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu w zamian za ekwiwalent pieniężny. Od tej drugiej zasady przewidziano jednak wyjątek, a mianowicie – jeżeli pracownik był uprawniony do urlopu w wymiarze wyższym niż obligatoryjny minimalny wymiar urlopu, możliwe było, w drodze umowy, odstąpienie od zakazu zrzekania się prawa do urlopu w czasie trwania stosunku pracy. W praktyce oznaczało to, że pracownik uprawniony do urlopu w wymiarze wyższym niż obowiązkowy minimalny wymiar, np. w wyniku skumulowania dni urlopu niewykorzystanych w poprzednich latach, mógł cześć przysługującego mu urlopu odsprzedać pracodawcy, pod warunkiem że w danym roku rzeczywiście wykorzysta minimalny wymiar urlop. Jeżeli minimalny obowiązkowy wymiar urlopu wynosił np. 20 dni, a pracownik, poza 20 dniami bieżącego urlopu z poprzednich lat miał niewykorzystane 30 dni urlopu i w danym roku kalendarzowym jeszcze z niego nie korzystał, to maksymalnie mógł „odsprzedać” 30 dni. Zgodność takiej regulacji z prawem unijnym zakwestionowała niderlandzka federacja związków zawodowych i sprawa ostatecznie trafiła do Trybunału Sprawiedliwości UE.

Trybunał udzielił odpowiedzi, kierując się celem dyrektywy, tj. potrzebą zapewnienia efektywnej ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników. Cel ten z kolei przemawiał za zagwarantowaniem pracownikowi rzeczywistego wypoczynku. Dopuszczenie możliwości wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za przeniesiony z poprzednich lat urlop stanowiłoby, zdaniem Trybunału, zachętę do rezygnacji z urlopu lub do namawiania pracowników do rezygnacji z wykorzystania urlopu w naturze. W konsekwencji prowadziłoby to do sytuacji sprzecznych z celem dyrektywy. Konkluzja Trybunału była więc oczywista – art. 7 ust. 2 dyrektywy sprzeciwia się przepisom krajowym, według których minimalny wymiar corocznego płatnego urlopu zastępowany byłby ekwiwalentem pieniężnym w razie przeniesienia tego urlopu na następny rok.

W kontekście przedstawionego wyroku Trybunału za niegodną z prawem unijnym należy ocenić praktykę „odsprzedawania” przez pracowników niewykorzystanych dni zaległego urlopu wypoczynkowego na podstawie porozumienia zawartego z pracodawcą. Prawo unijne uzasadnia więc przyjęcie ścisłej wykładni art. 171 § 1 k.p. Przepis ten, podobnie zresztą jak art. 7 ust. 2 dyrektywy, w sposób wyczerpujący wymienia sytuacje, w których możliwe jest zastąpienie urlopu wypoczynkowego ekwiwalentem pieniężnym. Wypłata ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dopuszczalna jest więc jedynie w przypadku, gdy pracownik nie wykorzystał urlopu w naturze z powodu rozwiązania albo wygaśniecia stosunku pracy.

Podstawa prawna:

  • art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (DzUrz UE z 18 listopada 2003 r., L 299, s. 9 i nast., Polskie wydanie specjalne DzUrz UE 2004, rozdział 5, tom 4, s. 381 i nast.).

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Magdalena Pancewicz

Ekspert podatkowy

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »