| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Urlopy > „Odkupienie” zaległego urlopu wypoczynkowego

„Odkupienie” zaległego urlopu wypoczynkowego

Jedną z zasad unijnego prawa socjalnego jest prawo pracownika do corocznego nieprzerwanego płatnego urlopu.

Według prawa niderlandzkiego, na tle którego skierowano pytanie do Trybunału, pracodawca miał obowiązek umożliwić pracownikowi w każdym roku skorzystanie z minimalnego urlopu. Regulacje te stanowiły również, że w czasie trwania umowy o pracę pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu w zamian za ekwiwalent pieniężny. Od tej drugiej zasady przewidziano jednak wyjątek, a mianowicie – jeżeli pracownik był uprawniony do urlopu w wymiarze wyższym niż obligatoryjny minimalny wymiar urlopu, możliwe było, w drodze umowy, odstąpienie od zakazu zrzekania się prawa do urlopu w czasie trwania stosunku pracy. W praktyce oznaczało to, że pracownik uprawniony do urlopu w wymiarze wyższym niż obowiązkowy minimalny wymiar, np. w wyniku skumulowania dni urlopu niewykorzystanych w poprzednich latach, mógł cześć przysługującego mu urlopu odsprzedać pracodawcy, pod warunkiem że w danym roku rzeczywiście wykorzysta minimalny wymiar urlop. Jeżeli minimalny obowiązkowy wymiar urlopu wynosił np. 20 dni, a pracownik, poza 20 dniami bieżącego urlopu z poprzednich lat miał niewykorzystane 30 dni urlopu i w danym roku kalendarzowym jeszcze z niego nie korzystał, to maksymalnie mógł „odsprzedać” 30 dni. Zgodność takiej regulacji z prawem unijnym zakwestionowała niderlandzka federacja związków zawodowych i sprawa ostatecznie trafiła do Trybunału Sprawiedliwości UE.

Trybunał udzielił odpowiedzi, kierując się celem dyrektywy, tj. potrzebą zapewnienia efektywnej ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników. Cel ten z kolei przemawiał za zagwarantowaniem pracownikowi rzeczywistego wypoczynku. Dopuszczenie możliwości wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za przeniesiony z poprzednich lat urlop stanowiłoby, zdaniem Trybunału, zachętę do rezygnacji z urlopu lub do namawiania pracowników do rezygnacji z wykorzystania urlopu w naturze. W konsekwencji prowadziłoby to do sytuacji sprzecznych z celem dyrektywy. Konkluzja Trybunału była więc oczywista – art. 7 ust. 2 dyrektywy sprzeciwia się przepisom krajowym, według których minimalny wymiar corocznego płatnego urlopu zastępowany byłby ekwiwalentem pieniężnym w razie przeniesienia tego urlopu na następny rok.

W kontekście przedstawionego wyroku Trybunału za niegodną z prawem unijnym należy ocenić praktykę „odsprzedawania” przez pracowników niewykorzystanych dni zaległego urlopu wypoczynkowego na podstawie porozumienia zawartego z pracodawcą. Prawo unijne uzasadnia więc przyjęcie ścisłej wykładni art. 171 § 1 k.p. Przepis ten, podobnie zresztą jak art. 7 ust. 2 dyrektywy, w sposób wyczerpujący wymienia sytuacje, w których możliwe jest zastąpienie urlopu wypoczynkowego ekwiwalentem pieniężnym. Wypłata ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy dopuszczalna jest więc jedynie w przypadku, gdy pracownik nie wykorzystał urlopu w naturze z powodu rozwiązania albo wygaśniecia stosunku pracy.

Podstawa prawna:

  • art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (DzUrz UE z 18 listopada 2003 r., L 299, s. 9 i nast., Polskie wydanie specjalne DzUrz UE 2004, rozdział 5, tom 4, s. 381 i nast.).

Polecamy artykuły

Narzędzia kadrowego

POLECANE

NOWY KODEKS PRACY 2018

reklama

Ostatnio na forum

RODO 2018

Eksperci portalu infor.pl

Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci UNICEF

United Nations Children’s Fund

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od kadry.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK