| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Prawa i obowiązki > Dyskryminacja - przegląd orzecznictwa

Dyskryminacja - przegląd orzecznictwa

Problematyka dyskryminacji pracownika była niejednokrotnie przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego. Najczęściej analizowanym przypadkiem była dyskryminacja ze względu na wiek i sposób wynagradzania.


Dyskryminacją jest bezprawne pozbawienie lub ograniczenie praw wynikających ze stosunku pracy albo nierówne traktowanie pracowników m.in. ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, przynależność związkową, a także przyznanie z tych względów niektórym pracownikom mniejszych praw niż te, z których korzystają inni pracownicy, znajdujący się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Przestrzeganie przez pracodawców zasad wynikających z Kodeksu pracy nie narazi ich na zarzut nierównego traktowania w zatrudnieniu.

Choć regulacje w tym zakresie są stosunkowo nowe, doczekaliśmy się już kilku istotnych orzeczeń, na które warto zwrócić uwagę.

Znamienny jest przede wszystkim wyrok Sądu Najwyższego z 24 marca 2000 r. (I PKN 314/99, OSNP 2001/15/480). Sąd orzekł w nim, że kandydat do pracy zgłaszający się na ofertę pracodawcy dyskryminującą ze względu na płeć (art. 113 k.p.), który nie został zatrudniony, może dochodzić odszkodowania w granicach tzw. ujemnego interesu (culpa in contrahendo) na podstawie przepisów o czynach niedozwolonych (art. 415 k.c.). Podobnie w wyroku z 10 września 1997 r. (I PKN 246/97, OSNP 1998/12/360) sąd uznał za dyskryminację właśnie bezprawne pozbawienie lub ograniczenie praw pracownika wynikających ze stosunku pracy albo nierówne traktowanie pracowników ze względu na wiele cech, w tym wiek, płeć, niepełnosprawność.

Rozpatrując problematykę dyskryminacji w miejscu pracy, należy pamiętać również o zapisie art. 112 k.p., wprowadzającym zasadę równych praw pracowników z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków. Wymieniony przepis dopuszcza więc różnicowanie praw pracowników, którzy albo pełnią inne obowiązki, albo, pełniąc takie same obowiązki, wypełniają je niejednakowo. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zasada równego traktowania pracowników nie wyklucza różnicowania praw i obowiązków pracowniczych.

Wiek pracownika

Sąd Najwyższy szczególnie często zajmował się problemem dyskryminowania pracowników ze względu na wiek.

W myśl przepisu art. 39 k.p. pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia mu uzyskanie prawa do emerytury. Pracodawca stosujący się do przesłanek niniejszego przepisu nie narazi się na zarzut dyskryminacji. Zasadę tę potwierdza wyrok Sądu Najwyższego z 21 kwietnia 1999 r. (I PKN 31/99, OSNP 2000/13/505). Sąd orzekł w nim, że wypowiedzenie umowy o pracę ze względu na osiągnięcie przez kobietę wieku emerytalnego (60 lat) oraz uzyskanie prawa do emerytury jest uzasadnione (art. 45 § 1 w związku z art. 39 k.p.) i nie może być ocenione jako dyskryminacja pracownika ze względu na płeć lub wiek (art. 113 k.p.).

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Forum Od-nowa

Organizacja non-profit

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »