| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Prawa i obowiązki > Zasady usprawiedliwiania nieobecności w pracy

Zasady usprawiedliwiania nieobecności w pracy

Pracodawca powinien wprowadzić prawidłowe i dostosowane do potrzeb zakładu pracy regulacje dotyczące sposobów usprawiedliwiania nieobecności w pracy. Jest to bardzo istotne przy ewentualnym ustaleniu, czy w danej sytuacji miało miejsce naruszenie zasad usprawiedliwiania nieobecności i przy wyciągnięciu konsekwencji dyscyplinarnych z tego powodu wobec pracownika. Częste, a zwłaszcza niezaplanowane nieobecności pracownicze mogą narażać pracodawcę na poważne szkody finansowe oraz w znacznym stopniu dezorganizować proces pracy.

Sposób oraz terminy usprawiedliwiania nieobecności w pracy przez pracowników określone w regulaminie pracy nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy prawa pracy. W szczególności dotyczy to kwestii zbyt późnego poinformowania pracodawcy o nieobecności, a także wypłaty wynagrodzenia za okres absencji.

Wśród przyczyn usprawiedliwiających nieobecność pracownika w pracy można wyróżnić 2 grupy:

  • zdarzenia i okoliczności określone przepisami prawa pracy, które uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie,
  • inne przypadki niemożności wykonywania pracy wskazane przez pracownika i uznane przez pracodawcę za usprawiedliwiające nieobecność w pracy.

Pierwszą grupę przyczyn pracodawca jest zobowiązany uznać z mocy prawa za usprawiedliwioną. Druga grupa zależy wyłącznie od uznania pracodawcy i przyjętej praktyki w zakładzie pracy, w szczególności zapisów w regulaminie pracy.

Termin na usprawiedliwienie nieobecności w pracy

Pracownik, który nie może być obecny w pracy, powinien uprzedzić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności. Dotyczy to sytuacji, gdy przyczyna tej nieobecności jest z góry wiadoma lub możliwa do przewidzenia. We wszystkich nagłych sytuacjach, których zaistnienia pracownik nie mógł przewidzieć, a które uniemożliwiają mu stawienie się do pracy, pracownik ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o tym pracodawcę łącznie z określeniem przewidywanego okresu nieobecności. Niezwłoczne zawiadomienie pracodawcy oznacza, że powinno ono nastąpić najpóźniej drugiego dnia nieobecności pracownika w pracy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy).

WAŻNE!

Jeżeli przepisy wewnątrzzakładowe nie ustalają dłuższego terminu, pracownik powinien zawiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności w pracy najpóźniej w drugim dniu tej nieobecności.

Obowiązujące u pracodawcy przepisy zakładowe mogą przewidywać dłuższy termin na zawiadomienie o przyczynie nieobecności. W praktyce termin ten wydłuża się najczęściej do 7 dni. Tak długi termin może jednak uniemożliwić pracodawcy odpowiednie zorganizowanie pracy i przygotowanie ewentualnego zastępstwa. Niezawiadomienie pracodawcy przez pracownika o nieobecności w pracy w przyjęty sposób oraz w niezwłocznym terminie może zostać potraktowane jako działanie na szkodę pracodawcy czy brak wystarczającej dbałości o dobro zakładu pracy. Stanowi zatem podstawę do wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec pracownika, np. ukarania go karą porządkową.

reklama

Polecamy artykuły

Narzędzia kadrowego

POLECANE

REWOLUCJA W EMERYTURACH

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Mateusz Ostrowski

Analityk rynku produktów bankowych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »
Notyfikacje
Czy chcesz otrzymywać informacje o najnowszych zmianach? Zaakceptuj powiadomienia od kadry.Infor.pl
Powiadomienia można wyłączyć w preferencjach systemowych
NIE
TAK