| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Prawa i obowiązki > Zasady usprawiedliwiania nieobecności w pracy

Zasady usprawiedliwiania nieobecności w pracy

Pracodawca powinien wprowadzić prawidłowe i dostosowane do potrzeb zakładu pracy regulacje dotyczące sposobów usprawiedliwiania nieobecności w pracy. Jest to bardzo istotne przy ewentualnym ustaleniu, czy w danej sytuacji miało miejsce naruszenie zasad usprawiedliwiania nieobecności i przy wyciągnięciu konsekwencji dyscyplinarnych z tego powodu wobec pracownika. Częste, a zwłaszcza niezaplanowane nieobecności pracownicze mogą narażać pracodawcę na poważne szkody finansowe oraz w znacznym stopniu dezorganizować proces pracy.

Sposób oraz terminy usprawiedliwiania nieobecności w pracy przez pracowników określone w regulaminie pracy nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy prawa pracy. W szczególności dotyczy to kwestii zbyt późnego poinformowania pracodawcy o nieobecności, a także wypłaty wynagrodzenia za okres absencji.

Wśród przyczyn usprawiedliwiających nieobecność pracownika w pracy można wyróżnić 2 grupy:

  • zdarzenia i okoliczności określone przepisami prawa pracy, które uniemożliwiają stawienie się pracownika do pracy i jej świadczenie,
  • inne przypadki niemożności wykonywania pracy wskazane przez pracownika i uznane przez pracodawcę za usprawiedliwiające nieobecność w pracy.

Pierwszą grupę przyczyn pracodawca jest zobowiązany uznać z mocy prawa za usprawiedliwioną. Druga grupa zależy wyłącznie od uznania pracodawcy i przyjętej praktyki w zakładzie pracy, w szczególności zapisów w regulaminie pracy.

Termin na usprawiedliwienie nieobecności w pracy

Pracownik, który nie może być obecny w pracy, powinien uprzedzić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności. Dotyczy to sytuacji, gdy przyczyna tej nieobecności jest z góry wiadoma lub możliwa do przewidzenia. We wszystkich nagłych sytuacjach, których zaistnienia pracownik nie mógł przewidzieć, a które uniemożliwiają mu stawienie się do pracy, pracownik ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o tym pracodawcę łącznie z określeniem przewidywanego okresu nieobecności. Niezwłoczne zawiadomienie pracodawcy oznacza, że powinno ono nastąpić najpóźniej drugiego dnia nieobecności pracownika w pracy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy).

WAŻNE!

Jeżeli przepisy wewnątrzzakładowe nie ustalają dłuższego terminu, pracownik powinien zawiadomić pracodawcę o przyczynie nieobecności w pracy najpóźniej w drugim dniu tej nieobecności.

Obowiązujące u pracodawcy przepisy zakładowe mogą przewidywać dłuższy termin na zawiadomienie o przyczynie nieobecności. W praktyce termin ten wydłuża się najczęściej do 7 dni. Tak długi termin może jednak uniemożliwić pracodawcy odpowiednie zorganizowanie pracy i przygotowanie ewentualnego zastępstwa. Niezawiadomienie pracodawcy przez pracownika o nieobecności w pracy w przyjęty sposób oraz w niezwłocznym terminie może zostać potraktowane jako działanie na szkodę pracodawcy czy brak wystarczającej dbałości o dobro zakładu pracy. Stanowi zatem podstawę do wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec pracownika, np. ukarania go karą porządkową.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Jacek Adamczak

Ekspert z zakresu podatków i rachunkowości

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »