| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJE MOBILNE | KARIERA | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Prawa i obowiązki > Wyrok SN z dnia 10 marca 2005 r. sygn. II PK 245/04

Wyrok SN z dnia 10 marca 2005 r. sygn. II PK 245/04

Na podstawie art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) tracą moc uprawnienia dotyczące wypłaty odpraw pieniężnych i wynagrodzeń za okres po rozwiązaniu stosunku pracy posiadane przez członków władz banku pełniących funkcje w dacie ustanowienia zarządu komisarycznego, a nie

Na podstawie art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.) tracą moc uprawnienia dotyczące wypłaty odpraw pieniężnych i wynagrodzeń za okres po rozwiązaniu stosunku pracy posiadane przez członków władz banku pełniących funkcje w dacie ustanowienia zarządu komisarycznego, a nie osób, które wcześniej pełniły te funkcje.

Przewodniczący SSN Krystyna Bednarczyk

Sędziowie SN: Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Andrzej Wasilewski

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2005 r. sprawy z powództwa Witolda K. przeciwko E. BANK SA w W. o odszkodowanie z tytułu umowy o zakazie konkurencji, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2004 r. [...]

oddalił kasację.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Warszawie wyrokiem z 26 września 2003 r. [...] zasądził od E. Banku SA w W. na rzecz Witolda K. po 8.953 zł w stosunku miesięcznym za okres od kwietnia 2002 r. do sierpnia 2003 r. (łącznie za 17 miesięcy) z ustawowymi odsetkami tytułem „odszkodowania z umowy o zakazie konkurencji" i oddalił powództwo w pozostałej części - co do uznania wypowiedzenia umowy o zakazie konkurencji za bezskuteczne - z uwagi na brak podstawy prawnej do dochodzenia tego rodzaju roszczenia.

Sąd Okręgowy ustalił, iż powód był zatrudniony u strony pozwanej na stanowisku prezesa zarządu Banku. W dniu 11 czerwca 1999 r. strony podpisały umowę o zakazie konkurencji na czas trwania stosunku pracy oraz na okres 30 miesięcy po jego ustaniu. W zamian za powstrzymywanie się powoda od działalności konkurencyjnej po ustaniu stosunku pracy strona pozwana zobowiązała się do wypłacania odszkodowania w wysokości 80% wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w ostatnim miesiącu pracy, w każdym miesiącu do ostatniego dnia miesiąca z dołu. W dniu 26 marca 2001 r. powód został odwołany z funkcji prezesa, a w dniu 15 czerwca 2001 r. otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę, które rozpoczęło bieg po okresie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Przez cały okres po zakończeniu stosunku pracy, poczynając od kwietnia 2002 r., powód powstrzymywał się od działalności konkurencyjnej. Ostatnio pobierane wynagrodzenie powoda wynosiło 11.192 zł miesięcznie.

Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy nie jest umową o pracę, nie mają do niej zatem zastosowania art. 30 k.p. oraz art. 42 k.p. Umowa ta, chociaż uregulowana w Kodeksie pracy w art. 1011 -1014 , jest umową cywilnoprawną jednakże ściśle związaną ze stosunkiem pracy. Mają do niej zastosowanie przede wszystkim wskazane przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy Kodeksu cywilnego i to one stanowią podstawę oceny zasadności zgłoszonych przez powoda roszczeń. O cywilnoprawnym charakterze umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy świadczy fakt, że ustawodawca w art. 1012 § 3 k.p. zastrzegł właściwość sądu pracy do rozpoznawania sporów o odszkodowanie. Według Sądu, gdyby umowa o zakazie konkurencji na okres po ustaniu stosunku pracy miała charakter prawnopracowniczy, czy -jak twierdzi pozwany - była tożsama z umową o pracę, tego rodzaju zastrzeżenie byłoby zbędne. Powiązanie ze stosunkiem pracy polega na tym, że umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy mogą zawrzeć wyłącznie pracodawca i pracownik pozostający w stosunku pracy. Dodatkowo świadczy o tym zamieszczenie przepisów regulujących ten typ umowy w Kodeksie pracy, który - zgodnie z art. 1 - reguluje prawa i obowiązki pracowników i pracodawców. W ocenie Sądu Okręgowego, skoro brak jest podstaw prawnych do stosowania do umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy przepisów dotyczących umowy o pracę, logiczny jest wniosek o stosowaniu (w zakresie nieuregulowanym art. 1011 - 1014k.p.) ogólnych przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących zobowiązań z umów wzajemnych. Wyrażona w art. 3531 k.c. zasada swobody umów zezwala stronom umowy na ustalenie możliwości, trybu i sposobu rozwiązania zawartej umowy. Skoro art. 1011-1014 k.p. nie zawierają regulacji w tym względzie, materia ta pozostaje objęta zakresem swobodnej woli stron. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że umowa o zakazie konkurencji, zawarta przez strony procesu 11 czerwca 1999 r., precyzując treść zakazu konkurencji i wysokość odszkodowania, nie zawierała żadnych postanowień dotyczących możliwości wcześniejszego jej rozwiązania za wypowiedzeniem lub w innym trybie. W związku z tym brak było, zdaniem Sądu, podstawy prawnej do dokonania przez pozwany Bank w dniu 27 marca 2001 r. wypowiedzenia tejże umowy. Skoro zaś strony nie przewidziały możliwości wcześniejszego rozwiązania umowy o zakazie konkurencji, to zobowiązanie z niej wynikające, stosownie do art. 354 § 1 k.c, powinno zostać wykonane zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego społeczno-gospodarczemu przeznaczeniu.

reklama

Polecamy artykuły

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Koszty podatkowe – wyłączenia i ograniczenia (PDF)14.90 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

URLOPY WYPOCZYNKOWE

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

Eksperci portalu infor.pl

Konrad Kaszubiak

Adwokat

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »