| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > Indywidualne prawo pracy > Czas pracy > Wyrok SN z dnia 12 lipca 2005 r. sygn. II PK 383/04

Wyrok SN z dnia 12 lipca 2005 r. sygn. II PK 383/04

1. Przepis art. 135 § 1 k.p. (obecnie art. 1514 § 1 k.p.) ma charakter jednostronnie bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że zarówno w układzie zbiorowym pracy, jak i w umowie o pracę, dopuszczalne jest uzgodnienie dodatkowego wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych osób zatrudnionych na stanowiskach kierowników wyodrębnionych jednostek organizacyjnych zakładu pracy, ale nie jest prawnie skuteczne wyłączenie prawa do takiego wynagrodzenia pracowników zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych innych niż określone w tym przepisie. 2. „Budowa eksportowa” jako jednostka utworzona dla wykonania skonkretyzowanego, opisanego w umowie o roboty budowlane zadania, której pracodawca w tym celu przydzielił konieczne środki majątkowe i zatrudnił dla jego osiągnięcia pracowników, stanowi wyodrębnioną komórkę organizacyjną w rozumieniu art. 135 § 1 k.p. (obecnie art. 1514 § 1 k.p.).

Zdzisław G. zaskarżył ten wyrok kasacją w części dotyczącej punktu I podpunkt 2 oraz punktu II. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie prawa materialnego, a to: art. 85 § 1 i § 2 k.p. w związku z art. 80 k.p. i art. 134 § 1 k.p. oraz art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. - poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „roszczenie odsetek od dnia wymagalności niewypłaconych wynagrodzeń za przepracowane godziny nadliczbowe jest zbyt daleko idące i podlegające oddaleniu” oraz zasądzenie odsetek dopiero od 6 lutego 1998 r., a także naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 382 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. - poprzez „błędne ustalenie, iż dodatek specjalny przyznany powodowi w wysokości 28 USD dziennie nie stanowił elementu wynagrodzenia powoda w okresie objętym sporem ani nie był związany w żaden sposób ze sposobem świadczenia pracy”, oraz przyjęcie, że „powód tolerował odmowę wypłaty wynagrodzenia za godziny nadliczbowe do dnia 6 lutego 1998 r.”, a w konsekwencji zasądzenie odsetek od niewypłaconego wynagrodzenia od tej właśnie daty, wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I ppkt 2 i pkt II oraz przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi Apelacyjnemu [...] do ponownego rozpoznania”, „zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych” oraz o „rozpoznanie kasacji na rozprawie”. Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazał oczywiste naruszenie „przywołanych na wstępie przepisów” poprzez nieuwzględnienie jako składnika wynagrodzenia dodatku specjalnego oraz zasądzenie odsetek od obniżonego wynagrodzenia. W uzasadnieniu kasacji skarżący podniósł, że brak jest „podstaw prawnych”, aby przy obliczaniu wynagrodzenia pominąć dodatek specjalny. Według niego, stanowisko Sądu w kwestii odmowy przyznania dodatkowi specjalnemu waloru składnika wynagrodzenia za pracę jest „arbitralne” i niepoparte żadnymi argumentami. Wskazał, że „wobec braku dowodów przeciwnych” dodatek specjalny stanowił element wynagrodzenia za pracę i w konsekwencji powinien zostać uwzględniony przy wyliczaniu wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Ponadto, zgodnie z „wolą pracodawcy” dodatek ten był uwzględniany przy obliczaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Pełnomocnik skarżącego nie podzielił również poglądu Sądu, wedle którego domaganie się zasądzenia odsetek ustawowych liczonych od dnia uchybienia terminowi płatności wynagrodzenia za godziny nadliczbowe przepracowane w poszczególnych miesiącach objętych żądaniem pozwu jest zbyt daleko idące. W jego ocenie, prawo do wynagrodzenia za godziny nadliczbowe podlega takiej samej ochronie i regułom jak prawo do wynagrodzenia. Zgodnie z art. 80 k.p., za wykonaną pracę pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, zaś roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za godziny nadliczbowe jest „następstwem wykonania pracy w określonym dniu”. Sąd bezpodstawnie zatem odmówił uwzględnienia żądania zasądzenia odsetek od dnia wymagalności roszczenia. Okoliczność, że Zdzisław G. wystąpił z roszczeniem 6 lutego 1998 r. nie pozbawia go możliwości skutecznego dochodzenia odsetek za okres od dnia wymagalności poszczególnych części roszczenia do dnia 5 lutego 1998 r. Jego zdaniem, brak wypłaty wynagrodzenia za godziny nadliczbowe łącznie zwyna grodzeniem miesięcznym „powodował popadniecie pozwanego w opóźnienie ze spełnieniem świadczenia pieniężnego”, a w konsekwencji obowiązek zapłaty odsetek w wysokości ustawowej za okres zwłoki w spełnieniu świadczenia.

reklama

Źródło:

Orzeczenia Sądu Najwyższego - Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych
Monitor Prawa Pracy i Ubezpieczeń648.00 zł

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

Diana Malinowska

Konsultant w Instytucie Rozwoju Biznesu

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »