| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > HRM > Zarządzanie > Diabeł tkwi w szczegółach

Diabeł tkwi w szczegółach

Przepisy prawa stanowią, iż w umowach należy badać zgodny zamiar stron i cel umowy, a nie jej dosłowne brzmienie. W orzecznictwie przyjęto jednak, że sąd może ustalić istnienie stosunku pracy także wtedy, gdy strony w dobrej wierze zawierają umowę cywilnoprawną, lecz jej treść lub sposób realizacji odpowiada cechom stosunku pracy.

Elementy umowy cywilnoprawnej

Chęć zawarcia umowy cywilnoprawnej musi być wyrażona w każdym aspekcie, począwszy od oferty nawiązania współpracy. Wyraźnie powinno się w niej znaleźć sformułowanie, iż pracodawca poszukuje współpracownika na przykład na umowę zlecenia. Pozwoli to w przyszłości uniknąć wątpliwości, jaki był zamiar strony co do charakteru umowy, która miała być zawarta. Podpisując umowę cywilnoprawną, należy pamiętać, by nie żądać od kandydata na współpracownika świadectw pracy z poprzednich miejsc pracy. Takie dokumenty są bowiem wymagane przy nawiązywaniu stosunku pracy (wyrok SA w Warszawie z 19 czerwca 2002 r., III APa 197/01). Nie wolno również kierować jej na badania lekarskie.

W treści umowy cywilnoprawnej możemy natomiast zamieścić poniższe postanowienia, pamiętając, że nawet zamiar zawarcia umowy cywilnoprawnej, a także świadome podpisanie takiej umowy nie mogą nadać jej takiego charakteru, jeśli wykaże ona w przeważającym stopniu cechy stosunku pracy (wyrok SN z 9 lipca 2008 r., I PK 315/07).

Nazwa umowy

Dokładne określenie nazwy umowy nie jest istotne dla oceny rodzaju łączącego stosunku prawnego. O rodzaju zawartej umowy decyduje nie tyle jej nazwa, ile cel i zgodny zamiar stron. O wyborze podstawy zatrudnienia stanowi przede wszystkim zgodna, autonomiczna wola stron (wyrok SN z 26 marca 2008 r., I UK 282/07). Nie jest zatem konieczne precyzyjne ustalenie nazwy zawartej umowy dla ustalenia, że stron nie łączy stosunek pracy (wyrok SN z 14 lutego 2001 r., I PKN 256/00).

Obowiązek osobistego wykonywania czynności

Obowiązek osobistego wykonywania czynności zastrzeżony w umowie cywilnoprawnej nie przesądza o tym, że strony zawarły umowę o pracę. W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy uznał, że określenie w umowie czynności z zastrzeżeniem ich osobistego wykonywania w określonych dniach i godzinach nie przesądza o nawiązaniu stosunku pracy, ponieważ takie elementy występują też w stosunkach cywilnoprawnych (wyrok SN z 6 października 1998 r., I PKN 389/98). W uzasadnieniu tego orzeczenia podkreślono, że osobiste wykonywanie powierzonych czynności jest charakterystyczne nie tylko dla stosunku pracy, ale również dla umów cywilnoprawnych, na przykład zasadą jest też przy wykonywaniu zlecenia, zaś możliwość powierzenia innej osobie wykonania zlecenia musi wynikać z treści umowy, ze zwyczaju lub być spowodowana okolicznościami (art. 738 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu cywilnego).

W innym orzeczeniu podano, iż w niektórych umowach cywilnoprawnych strona dająca zlecenie jest zainteresowana tym, by przyjmujący zlecenie wykonywał czynności w określonym miejscu i czasie. Takie, czy podobne postanowienia mogą być też zawarte w nienazwanej umowie o świadczenie usług lub w umowie zlecenia. Wskutek tego jednak nie zmienia się charakter prawny umowy (wyrok SN z 16 stycznia 1979 r., I CR 440/78).

Dla bezpieczeństwa należałoby jednak ustalić, że współpracownik nie jest zobowiązany do wykonywania swych czynności systematycznie. Bezspornie będzie to dowodzić brak konstytutywnej cechy stosunku pracy odróżniający go od innych stosunków prawnych – osobistego świadczenia pracy w sposób ciągły.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

GP People sp. z o.o. sp.K.

Agencja Pracy Tymczasowej i Doradztwa Personalnego

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »