| IFK | IRB | INFORLEX | GAZETA PRAWNA | INFORORGANIZER | APLIKACJA MOBILNA | PRACA W INFOR | SKLEP
reklama
Jesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Kadry > HRM > Motywowanie > W pętli emocji. Jak walczyć ze stresem?

W pętli emocji. Jak walczyć ze stresem?

Gdy Hans Selye wprowadzał do nauki termin stres, nie sądził, że nazywa coś, co stanie się plagą stulecia. Selye określa stres jako uniwersalne zjawisko życiowe, alarmową reakcję organizmu w sytuacji zagrożenia przechodzącą do uruchamiania obronnych sił fizycznych. Choć w stresie żyje większość Polaków, to dotyczy on szczególnie osób piastujących wysokie stanowiska.

Choroba motywacji

Ludzie różnią się znacznie stopniem odporności na stres. Na jednym biegunie są osoby ogarnięte hydrą zniechęcenia, czyli wypaleniem zawodowym (burnout syndrome). Psycholodzy zwracają uwagę także na charakterystyczną dla niektórych profesji konieczność utrzymywania tak zwanej maski poganiacza – ukrywania własnych słabości i problemów, utrzymywania obrazu osoby zawsze zrównoważonej i odpowiedzialnej. Jak na ironię, taki stan jest najbardziej prawdopodobny w przypadku pracowników skłonnych do szczególnego poświęcenia, tych, którzy są najbardziej zaangażowani w pracę2. Nie wiadomo, ilu polskich menedżerów owa choroba motywacji dotyczy, ale ich odsetek z pewnością jest niemały. Nie może być inaczej, skoro jej objawy ma prawie połowa Amerykanów (szacunki organizacji The American Instutute of Stress, która wyliczyła, że z tego powodu gospodarka USA traci rocznie aż 300 miliardów dolarów, na co składa się między innymi absencja i spadek wydajności pracowników). U nas podobnych szacunków nikt nie robi. Ten ważny społecznie problem jest wciąż tematem tabu. Gros ludzi z syndromem wypalenia zawodowego jest postrzeganych w firmie jako leniwi i szuka się pretekstu do ich zwolnienia. Takiego wrażenia nie mają natomiast rodziny tych osób. W ich opinii menedżerowie dłużej zostają w pracy (ponieważ są mniej efektywni), często zabierają pracę do domu. W niedzielę chcą mieć święty spokój, zanurzają się w internecie, gapią w telewizję, nie chcą słyszeć o zaproszeniu gości, są nieprzyjemni dla partnera lub dzieci. Czytają wyłącznie książki związane z pracą zawodową3. Trudno z nimi nawiązać kontakt – zaskorupiają się. Tracą zdolność do nawiązywania i podtrzymywania głębokich kontaktów interpersonalnych.

Większość psychologów uznaje, że na syndrom wypalenia zawodowego składają się trzy odrębne symptomy:

● Wyczerpanie emocjonalne: utrata wiary we własne możliwości.

● Depersonalizacja: deprecjonowanie innych, obojętność na potrzeby i emocje współpracowników, podwładnych, poczucie bezsensu i cynizm, wyłączenie się z życia społecznego.

● Nasilanie się negatywnej samooceny: brak satysfakcji z wyników i utrata kontroli nad pełnioną funkcją, przeżywanie lęków o swoją przyszłość, poczucie krzywdy i winy, konfliktowość wobec współpracowników, podwładnych4.

Efekt ryb głębinowych

Jak twierdzą terapeuci, wypaleni zawodowo nie mają ochoty podejmować się realizacji nowych projektów. Na przeciwnym biegunie jest pewna grupa ludzi, która osiąga lepsze wyniki w warunkach stresu niż w sytuacjach normalnych. Co więcej, zwiększenie stopnia niebezpieczeństwa i stopnia zagrożenia poprawia ich funkcjonowanie i czyny stają się wyczynami. Owo unikatowe zjawisko nazywa się paradoksem stresu lub efektem ryb głębinowych. Tacy ludzie przypominają ryby głębinowe, które pod gigantycznym ciśnieniem oceanicznym żyją normalnie, a wyciągnięte na powierzchnię – giną. Dobrze byłoby zatem, aby osobnicy, których załamuje każda trudna sytuacja, nauczyli się naśladować tych, którzy dobrze sobie radzą z niebezpieczeństwami i zagrożeniami, zachowując się jak ryby głębinowe5.

W walce ze stresem

Każdy menedżer doświadcza wielu niepowodzeń, jednakże dobry strateg nie rozpatruje każdego potknięcia, raczej unika nadmiaru emocjonalnego zaangażowania w sytuacjach stresowych. Porażka spełnia również pozytywną funkcję, bowiem czegoś uczy. Nie ma osiągnięć bez ryzyka, a ambitna kariera nie przebiega bezkonfliktowo.

UWAGA

W sytuacjach kryzysowych ważna jest umiejętność opracowania własnej strategii przetrwania, która polega na stałej regeneracji po stresie, czyli opanowaniu tego swoistego mentalnego śmietnika. Strategie samoregulacji polegają na osiągnięciu emocjonalnego dystansu. Nie można całkowicie kontrolować biegu wypadków, można jednak kontrolować własne reakcje.

reklama

Narzędzia kadrowego

POLECANE

PRAWO PRACY DLA RODZICÓW

reklama

Ostatnio na forum

Fundusze unijne

WYDARZENIA

Eksperci portalu infor.pl

nazwa.pl

Usługodawca w zakresie rejestracji domen i usług hostingowych

Zostań ekspertem portalu Infor.pl »