Kadry, HR - Praca i Płace - Zasiłki - INFOR.PL

W sytuacji wysokiego bezrobocia poszczególne państwa prowadzą politykę mającą na celu zwiększenie liczby dostępnych stanowisk pracy. Podobną politykę mogą prowadzić także pracodawcy w celu np. wymiany kadr. Mogą proponować swoim pracownikom w wieku przedemerytalnym różne programy mające na celu zwolnienie poszczególnych stanowisk pracy. Istotne jest jednak takie określenie warunków korzystania z programów dobrowolnych odejść, aby nie prowadziło to do dyskryminacji części pracowników. Nie dotrzymano tego warunku w przypadku, którego dotyczy niemiecka sprawa C-77/02: Erika Steinicke v. Bundesanstalt für Arbeit.

Geneza problemu

W prawie niemieckim obowiązującym w okresie od maja 1999 r. do czerwca 2000 r. istniały zapisy umożliwiające pracownikom, na ich prośbę, zmniejszenie wymiaru czasu pracy, w okresie bezpośrednio przed przejściem na emeryturę, jeżeli m.in. pracowali na cały etat przez co najmniej 3 lata w ciągu ostatnich 5 lat poprzedzających bezpośrednio moment zmiany wymiaru czasu pracy.

Praca na część etatu dla osób w wieku przedemerytalnym mogła przybrać formę:

• ciągłej pracy na część etatu (faktycznie przepracowane godziny stanowiły połowę pełnego wymiaru czasu pracy) albo

• modelu dwuetapowego (okres pracy na cały etat albo co najmniej w wymiarze powyżej połowy etatu poprzedzał okres, kiedy pracownik w ogóle nie pracował).

Każdy pracownik zatrudniony na część etatu otrzymuje płacę stosowną do wymiaru etatu. Jednak w przypadku programu dobrowolnych odejść przepisy przewidywały, że pracownikom przysługiwał dodatek do wynagrodzenia odpowiadający różnicy między wynagrodzeniem wynikającym z wymiaru etatu a 83% wynagrodzenia netto, jakie pracownik ten otrzymywałby, gdyby pracował na cały etat.